Emine Abacı’nın “Melek” adlı romanı, genç yaşta evlendirilen bir kadının sevgi, umut, sabır ve çaresizlik arasında geçen hayatını anlatıyor. Melek, daha on yedi yaşındayken kendi fikri sorulmadan evlendirilir. Evliliğinin ilk günlerinde başlayan şiddet, zamanla hayatının her alanını kuşatır. Buna rağmen Melek; çocukları, ailesi ve içinde hiç tamamen sönmeyen umutla yaşamaya devam eder.
Roman yalnızca Melek’in hikâyesi değildir. Aynı zamanda kadının toplumdaki yeri, aile içi şiddet, çocukların yükü, ekonomik ve sosyal baskılar, suskunluk, kabulleniş ve yeniden umut etme üzerine güçlü bir anlatıdır. Köy hayatının mevsimleri, tarlaları, bahçeleri, düğünleri, kışları ve günlük telaşları arasında ilerleyen hikâye; güzellik ile acıyı aynı hayatın içinde buluşturur.
Melek’in yaşadığı en ağır şey yalnızca gördüğü şiddet değildir. Asıl yara, kendisini koruması gereken insanın korkunun kaynağına dönüşmesidir. Buna rağmen çocuklarının varlığı, onun için hayata tutunmanın en güçlü sebebi olur. Bebeğinin hareketlerini hissettiğinde yaşama sevincinin yeniden doğması, karakterin içindeki umudun ne kadar güçlü olduğunu gösterir.
“Melek”, okuru bir kadının sessizliğine kulak vermeye çağıran; sabrın, çaresizliğin ve umudun iç içe geçtiği dokunaklı bir hayat hikâyesidir.
Çünkü bazı kadınlar konuşmadıkları için değil, konuşmalarına izin verilmediği için susarlar.
“Canını yakan aldığı darbeler değil, kendisini koruması gereken adamın, korkunun ta kendisi olması içini paramparça ediyordu.”
“Yere düşen yüzük değildi, umutları, hayalleriydi.”
“Allah’ım bana verdiğin bu imtihana, dayanma gücü ver, sabır ver.”
“Hangi yara iz bırakmadan geçerdi ki insanın ruhunun körfezinden?”
“Sabrı taşların altında ezilmek ve sesinin yankısının duyulmamasını yeğlemekten başka çıkar yolu bulamıyorlardı.”
“Her evin duvarları arasında acıyı, sabrı kimse bilmiyordu; duvarların dili olsa da anlatsa hiçbir kalem bitirmezdi acının günlüğünü.”
“Aşkın bütün parçaları birleşip öfkeye dönüştüğünde, öfke sevgiyi öldürdüğünde gidip de dönmeyeceğim tek adresimsin.”